A inauguración do Campo de Fútbol de Vilalonga, foi daquela todo un acontecemento. Na primeira das fotos os sorrisos da xente, na segunda imaxe, Epifanio Campo Núñez acompaña ó Cabo da Garda Civil , D. Tomás cara o centro do campo.
13/7/09
UN PARQUE... PARA AS COBRAS.
Hoxe o paseo foi por dende os arredores da fábrica de Campo, cara a Costiña e paseando cheguei a este parque do que non tiña noticia algunha (digo parque por chamalo dalgún xeito, porque son 3 pezas). Por suposto que é unha minucia no montón de cousas que andan mal nesta localidade, pero, pareceume unha gota máis. Pareceume un lugar curioso para poñer un parque infantil: pegado a un pilón abandoado e suxo, e no medio e medio de “xardín sen recortar”. Polo que puiden ver non se debeu usar moito, nin o banco, que invitaría á lectura se estivera doutra maneira, nin os xogos, xa que se vían sin gastar nadiña... O caso este é o de sempre, invertir de entrada, dándolle bombo... e logo deixar correr. Imaxino que o puxo o concello no seu día, aínda que recoñezo que non oín nada sobre o tema. E o pilón outro tanto do mesmo, paréceme tristísimo (se cadra son eu moi tiquis mikis). Vela construcción e achégaste con toda a curiosidade, para atopalo todo cheo de ... bueno, do que se ve nas fotos. ¡Como se nota que hoxe temos lavadora!. 
Ocórreseme, que si non vai servir para beber animáis, nin bañarse os cans... que o convirtan nun estanque. Alomenos, tería un uso... as plantas ainas nos Leiros, e dicir, que lles saen gratis, e as carpas, ¡e que as regalo eu!!, se por iso é... En resumidas contas, volvendo ós columpios, que eu non esperaría que fose un parque “ultimo modelo” na zona que é, pero para acabar así non sei para qué se molestaron en poñelo.
Igual esperan que os nenos entablen conversación coas cobras.
8/7/09
Vilalonga, A Praza, 1962.
Velaquí vos deixo dúas imaxes que atopei, no meu paso por a Biblioteca, da praza de Vilalonga, en Maio do 1962. Era día de compra-venda do gando. Daquela o 100% dos veciños tiñan traballo gracias ás tres fábricas cerámicas: Campo, Viqueira e Guisasola (esta última foi lider nacional), e o mellor barro enviábase a Valencia e Alicante. Había tal movemento, estaba tan ben o sector que nin o mar zafou e ían en grandes grupos a sacar o barro da enseada durante a baixamar, que ademáis, era mellor e máis caro que o de terra.
A ironía é que a pesar de ser os anos que eran, sumándolle o ben que ía a agricultura e a pesca e marisqueo, tanta actividade favoreceu a aparición de especialistas mecánicos, carpinteiros e electricistas, ademáis de un sector de trasporte marítimo e terreste con moi boa saúde.
As contas da Caixa de Aforros deixan claro que na época, Vilalonga tiña un nivel monetario bastante mellor que o resto dos veciños dos pobos lindantes.
(NON ESQUEZADES QUE PULSANDO SOBRE CADA FOTO PODEDES VELAS MÁIS GRANDES)
Información e imaxes de "50 anos do 
Vilalonga F.C."
Vilalonga F.C."7/7/09
DAS FESTAS DE SAN PEDRO
Pasadas as festas de S. Pedro e falando con un coñecido da miña idade, comentábamos o feito de que a orquesta Panorama quedara parada durante unha hora por o tema de que non lle funcionaba o show, os instrumentos, as plataformas... as luces. Eu non cheguei a baixar á festa, pero sí que o fixo él, polo que se puxo a comentar como estivo o ambiente durante esa hora sen música. A cuestión é que eu estaba convencida que era porque en Vilalonga non tiñamos suficiente potencia eléctrica para toda a parafernalia que trae esa orquesta habitualmente, e cal foi a miña sorpresa, cando este antigo socio e integrante de outra orquesta, espuxo como era realmente o “intríngulis”.
Según parece á orquesta Panorama esto non é a primeira vez que lles pasa, ó parecer xa lles pasou nunha ocasión en Barrantes e nalgún outro sitio, e según explica este coñecido, non é que normalmente os concellos non dispoñan desa forza eléctrica, senón que a orquesta non leva os xeradores precisos para a cantidade de material eléctrico que levan. (O certo é que a outra anécdota da noite foi que un deles foi buscar un xerador a Cambados, e á volta, multouno Tráfico onde o Eroski). Despois de oír isto, quédome coa idea de que é bastante indecente para unha orquesta que é de renombre, é que enriba, como explica este coñecido, dase de exquisita (polo visto, xamáis acepta un contrato onde non lles toque o turno das horas que máis xente soe haber na festa). Seica é unha orquesta bastante esixente, que eses cobran, que veñen a tiro fixo, que non se pillan os dedos, e eu supoño que alguén que esixe, tamén ten que dárse a valer, e a parte de cantar/tocar ben, terán que ser responsables do seu propio funcionamento sen tacha... e van e quedan como o cú (esperemos que o contrato contemplara algunha sanción por cousas similares, porque xa ó día seguinte oín queixarse con gana a dúas veciñas). Sae entón a cuestión de porqué o comisión de festas non pediu á outra orquesta que actuaran eles, e xa o faría a Panorama logo, en vez de deixar que se vaciara medio campo de festas ó non haber música, (nin atraccions, xa que estuveron ó final da avda. Vilar, na subida á igrexa). E a resposta dada por este mozo, é que aínda que seguramente a Panorama non ía aceptar semellante “ofensa”, parecía que tampouco había ninguén da comisión por alí. ¿Será posible que non había ningún a comprobar que a festa ía según o previsto ou para resolver os imprevistos???. Eu no meu último traballo, por exemplo, cando tiña unha idea para poñer en práctica, procuraba estar ó tanto, presente, comprobar que a idea estaba en práctica, ver si funcionaba ou non... Non sei, cóstame crelo pero él dí que non notou a presenza de ningún da comisión por a zona. (Por certo que ó final non souben si houbo a barra-bar na festa ou non).
Total, que moito chorar porque a xente non solta un pataco (que non o nego), que o curraron moito, que ían ser unhas festas máis que decentes a pesar da baixada de presuposto... e para o máis esencial, que é vixiar todo o panegírico estreitamente e máis a organización na música, a ningún da comisión se lle ocorreu esixirlle á Panorama que esperaran a cantar despois e que o fixeran os outros antes, antes que permitir a pifiada de deixar á xente cunha puñada nos dentes toda unha hora. Eu xa non entendo nada...
pero o que parece quedar claro é que uns por outros, como dí alguén que coñezo, “o cuciño sen limpar”
Según parece á orquesta Panorama esto non é a primeira vez que lles pasa, ó parecer xa lles pasou nunha ocasión en Barrantes e nalgún outro sitio, e según explica este coñecido, non é que normalmente os concellos non dispoñan desa forza eléctrica, senón que a orquesta non leva os xeradores precisos para a cantidade de material eléctrico que levan. (O certo é que a outra anécdota da noite foi que un deles foi buscar un xerador a Cambados, e á volta, multouno Tráfico onde o Eroski). Despois de oír isto, quédome coa idea de que é bastante indecente para unha orquesta que é de renombre, é que enriba, como explica este coñecido, dase de exquisita (polo visto, xamáis acepta un contrato onde non lles toque o turno das horas que máis xente soe haber na festa). Seica é unha orquesta bastante esixente, que eses cobran, que veñen a tiro fixo, que non se pillan os dedos, e eu supoño que alguén que esixe, tamén ten que dárse a valer, e a parte de cantar/tocar ben, terán que ser responsables do seu propio funcionamento sen tacha... e van e quedan como o cú (esperemos que o contrato contemplara algunha sanción por cousas similares, porque xa ó día seguinte oín queixarse con gana a dúas veciñas). Sae entón a cuestión de porqué o comisión de festas non pediu á outra orquesta que actuaran eles, e xa o faría a Panorama logo, en vez de deixar que se vaciara medio campo de festas ó non haber música, (nin atraccions, xa que estuveron ó final da avda. Vilar, na subida á igrexa). E a resposta dada por este mozo, é que aínda que seguramente a Panorama non ía aceptar semellante “ofensa”, parecía que tampouco había ninguén da comisión por alí. ¿Será posible que non había ningún a comprobar que a festa ía según o previsto ou para resolver os imprevistos???. Eu no meu último traballo, por exemplo, cando tiña unha idea para poñer en práctica, procuraba estar ó tanto, presente, comprobar que a idea estaba en práctica, ver si funcionaba ou non... Non sei, cóstame crelo pero él dí que non notou a presenza de ningún da comisión por a zona. (Por certo que ó final non souben si houbo a barra-bar na festa ou non).
Total, que moito chorar porque a xente non solta un pataco (que non o nego), que o curraron moito, que ían ser unhas festas máis que decentes a pesar da baixada de presuposto... e para o máis esencial, que é vixiar todo o panegírico estreitamente e máis a organización na música, a ningún da comisión se lle ocorreu esixirlle á Panorama que esperaran a cantar despois e que o fixeran os outros antes, antes que permitir a pifiada de deixar á xente cunha puñada nos dentes toda unha hora. Eu xa non entendo nada...
pero o que parece quedar claro é que uns por outros, como dí alguén que coñezo, “o cuciño sen limpar”
30/6/09
DE MAL DE OLLO E CRENZAS
Fai uns meses, admirando un cruceiro daquí do pobo, pensei para min que debía ter máis de cen anos e pasado un tempo, puiden saber a historia dese cruceiro. 
Según conta a familia, fai moito tempo eran na casa tres irmás. Un día, o cruceiro que tiñan fendeu (non lembran con exactitute si foi de abandono, ou por algún golpe), e non fixeron caso del, apartárono a un lado e esqueceron o tema. O caso é que no tempo que fendeu, algunha das irmás estaba no que se dí "de boa esperanza", chegou o día de dar a luz, veu unha nena... e morreu, logo outra irmá, vai dar a luz, nace unha nena... e morre, e o mesmo sucedeu coa terceira irmá. O caso é que , claro, que lle pase a dúas irmás xa lles pareceu moi extraño pero xa que lle pase a unha terceira disparou todas as alarmas. Nun tempo de meigas, maldicións, feitizos, e mal de ollo., comezaron a pensar que algo estaba mal e nunha destas conversas coa xente, alguén lles dixo se non sería por o cruceiro que xa non tiñan. Eles, que non tiñan nada que perder, pensaron que por tentalo...
Daquela os cruceiros íanse buscar a Santa Comba, bendecidos, así que alá se foron por un para poñelo no sitio do que fendera... e, crenza, meigallo, casualidade ou o que fose, o caso é que de alí para diante todo foi normal, as irmás tiveron os seus fillos e nada extrano volveu acontecer.
Hoxe en día xa sabemos que todos creerían que foi casualidade, ou algún veleno usado no traballo na terra, ou ¿que sei eu?, sen embargo, esta menda, que nin cre nin deixa de creer, sempre vai suscribir aquel dito de toda a vida: ... -Habelas ailas...
Según conta a familia, fai moito tempo eran na casa tres irmás. Un día, o cruceiro que tiñan fendeu (non lembran con exactitute si foi de abandono, ou por algún golpe), e non fixeron caso del, apartárono a un lado e esqueceron o tema. O caso é que no tempo que fendeu, algunha das irmás estaba no que se dí "de boa esperanza", chegou o día de dar a luz, veu unha nena... e morreu, logo outra irmá, vai dar a luz, nace unha nena... e morre, e o mesmo sucedeu coa terceira irmá. O caso é que , claro, que lle pase a dúas irmás xa lles pareceu moi extraño pero xa que lle pase a unha terceira disparou todas as alarmas. Nun tempo de meigas, maldicións, feitizos, e mal de ollo., comezaron a pensar que algo estaba mal e nunha destas conversas coa xente, alguén lles dixo se non sería por o cruceiro que xa non tiñan. Eles, que non tiñan nada que perder, pensaron que por tentalo...
Daquela os cruceiros íanse buscar a Santa Comba, bendecidos, así que alá se foron por un para poñelo no sitio do que fendera... e, crenza, meigallo, casualidade ou o que fose, o caso é que de alí para diante todo foi normal, as irmás tiveron os seus fillos e nada extrano volveu acontecer.
Hoxe en día xa sabemos que todos creerían que foi casualidade, ou algún veleno usado no traballo na terra, ou ¿que sei eu?, sen embargo, esta menda, que nin cre nin deixa de creer, sempre vai suscribir aquel dito de toda a vida: ... -Habelas ailas...
23/6/09
No porto... Arte e pestilencias.
Hoxe estiven na Sala Maremagnun de Nauta nunha exposición de pintura e fotografía de artistas de 5º de Belas Artes de Madrid, do CES Felipe II, Aranjuez, na Universidade Complutense. Eran Pablo Martínez Caulín, Elena Lavellés, Roberto López Martín, e Mercedes Marín, e pódese ver a súa obra ata o 28 de xuño de 11:30 a 13:30 y de 20 a 24 h. Como non son unha entendida en arte, vou opinar que me pareceu que a mostra trataba do comportamento de cada persoa por sí mesma ou en masa, e as diferenzas nas cousas vistas dende os ollos dun adulto ou un neno. Por exemplo, Pablo Martínez presentaba unha obra centrada na xente en masa, onde un deixa de ser si mesmo para ser como todos, Mercedes Marín presentaba unha serie de imaxes onde se podía ver con certo sarcasmo a vida real, e Roberto López centrábase na actitude das persoas ante a deformidade de outras visto desde a idade do suxeito que pasa a carón do deforme. Teño que decir que me pareceu toda a exposición algo pequena, pero interesante.O caso é, que había meses que non pasaba por diante da sala, e, metros antes da entrada, advirto no meu paseo un cheiro fedorento a cloaca, sen dúbida. Dame por pensar que algunha arqueta está levando máis caudal do que debe e que é unha pena que apenas iniciado o verán xa estemos con ese tipo de problema... PERO, cando paso por diante da sala, e entro, atópome que dentro cheira tan mal como fora, e para máis coña, non ai un só ventanuco, por onde entre aire para que faga algo de corrente, (ventiladores xa, nin soñalos, ¡que luxo!). Apestaba e o calor era abafante... fíxome entón que no MEDIO E MEDIO da sala, hay dúas tapas que parecen de sifonado e entendo que dentro tamén vai o tubo saturado, senón non me explico.
A outra porta, que non se pode abrir, que solo ai unha chave que a ten “fulanito” e que non é fácil de abrir, e ai que ir buscar a “fulanito”... A risa venme xa ó peito cando escoito que lles querían cobrar, nesas condicions, ¡¡300 € diarios!! por expoñer, (ó final non pagaron por unha especie de acordo do Concello coa Universidade, según entendín). Eu xa sei que neste concello, o que é a cultura, o arte, o deporte, o patrimonio, a natureza e calquera outra cousa que non sexa edificar, non teñen nin idea, nin levantan un miserable dedo, nin o intentan siquera, pero de ahí que para ir a unha sala a ver uns cadros te sintas buceando unha fosa de fecáis... penoso, indigno dunha localidade que se xacta de ser o “ulalá” do turismo, que non sei cantas bandeiras no municipio ten, que (en boca de “Dona Cata”) costan 600000€ cada ano... bla, bla, bla... En fin, que como era a hora de comer, puiden sacar algunhas fotografías que aquí vos mostro.Despois da visita dame por ir hacia outro lado, por onde as tendas, e diante da tenda de nenos, outro cheiro pestilente que daba noxo, por tanto máis que NORMAL que este ano perdera a bandeira azul do porto con semellante “aroma ambiental”. Total, que viñen aínda máis convencida de que o Concello, como non sean licencias lucrativas, multas, e cuchipandas... ¡ NOITE PECHADA !.
"ESTOY HECHO UN FLAN" de Mercedes Marín.
LA CIVILIZACION DE LA IMAGEN II
19/6/09
17/6/09
A TELLEIRA, por fin (seica)
ESPERO ENCARECIDAMENTE, que a próxima vez que mencione este tema, sexa para contarvos a miña visita ó museo, porque, xa empeza a aburrir o tema. POR FIN, seica se desbloquea o tema da Telleira. O concello xa ten, seica, permiso para seguir coa súa conversión en museo, xa recibiron o visto bueno do Servizo de Inspección do Litoral, que según teño entendido, era o atranco, pois Costas, e o Servizo de Conservación da Natureza xa dixera que sí o ano pasado. (Digo eu que meter tanto carto sen asegurarse antes de cumplir toda a normativa é unha paiasada, pero bueno, corramos un velo ben tupidiño...).
A nosa “Cata” dixo que «al fin levantouse o veto que a Consellería de Política Territorial impuxera aos proxectos municipais». Alega que a culpa foi do bipartito, porque apenas pasou un mes do cambio e xa teñen a autorización.
(Perdona, nena, pero a culpa non é deles, nin de ninguén, o que non se poden empezar son casas por o tellado, ai que poñer a base primeiro. O “vulgo” temos que pedir as mesmas licencias e trámites para obrar, esté PP, PSOE, ou maríasantísima. Si un sabe que o que manda non é dos seus ideales, con máis razón, fará as cousiñas ben, e con pes de plomo, antes de invertir, penso).
O que se vai facer agora é desbrozar os arbustos do exterior, nivelar, votar zahorra, poñer un muro de contención na parte de atrás, preparar un sistema de drenaje das pluviáis, poñer iluminación, arreglar as goteiras, tirar cos postes da luz de por alí, xa que non se usan, ... e facer todo o que quedou sin facer dentro, claro.
A idea resulta interesante, e xa debezo porque a fagan dunha vez e ir votar un vistazo... pero polo que lin, dona Cata non da aínda ningunha fecha. Imos a ver...
A nosa “Cata” dixo que «al fin levantouse o veto que a Consellería de Política Territorial impuxera aos proxectos municipais». Alega que a culpa foi do bipartito, porque apenas pasou un mes do cambio e xa teñen a autorización.
(Perdona, nena, pero a culpa non é deles, nin de ninguén, o que non se poden empezar son casas por o tellado, ai que poñer a base primeiro. O “vulgo” temos que pedir as mesmas licencias e trámites para obrar, esté PP, PSOE, ou maríasantísima. Si un sabe que o que manda non é dos seus ideales, con máis razón, fará as cousiñas ben, e con pes de plomo, antes de invertir, penso).
O que se vai facer agora é desbrozar os arbustos do exterior, nivelar, votar zahorra, poñer un muro de contención na parte de atrás, preparar un sistema de drenaje das pluviáis, poñer iluminación, arreglar as goteiras, tirar cos postes da luz de por alí, xa que non se usan, ... e facer todo o que quedou sin facer dentro, claro.
A idea resulta interesante, e xa debezo porque a fagan dunha vez e ir votar un vistazo... pero polo que lin, dona Cata non da aínda ningunha fecha. Imos a ver...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)